„Twórczość Stanisława Wysockiego znanego także jako Stan Wys to wyrazista i dojrzała forma sztuki figuratywnej. Głęboko zakorzeniona w klasyce rzeźby, często uzupełniona nowoczesnym podejściem do ekspresji i symboliki. Centralnym motywem twórczości Wysockiego jest postać kobiety, często ukazywana w sposób zmysłowy ale jednocześnie subtelny. Kobiety Wysockiego nie są anonimowe; emanują indywidualnością, ruchem, momentem zatrzymania. Artysta głównie tworzy w brązie i korzysta z najwyższej jakości technik odlewniczych. Dzięki czemu jego dzieła zyskują trwałość, szlachetność i ponadczasowy charakter. Formy są zazwyczaj pełne, rzeźbiarsko ciężkie, ale płynne, jego rzeźby mają rytm i harmonię, wydają się pełne wewnętrznego życia. Każda postać jest nośnikiem historii, często niedopowiedzianej…Jego twórczość to sztuka emocji zaklęta w brązie, łączy klasyczne piękno z nowoczesną refleksją. Jego dzieła są nie tylko dekoracją przestrzeni, ale również głębokim głosem artystycznym komentującym świat wokół nas, ludzi i pamięć. To twórczość , którą warto znać i z którą warto się spotkać, najlepiej na żywo.”
Tekst do katalogu ” Stanisław Wysocki piękno jest kobietą kobieta jest pięknem” Agnieszka Hała
Stanisław Wysocki urodzony w 1949 roku w Ełku, początkowo studiował i pracował w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, lecz porzucił pracę na uczelni, by poświęcić się sztuce. Kontynuował edukację w Poznańskiej PWSSP (1978–80), a następnie w Hochschule der Künste w Berlinie (1981–86), w pracowni prof. Lonasa. Odbył praktykę w prestiżowej odlewni Hermann Noack Bildgiesserei w Berlinie Zachodnim, gdzie poznał twórczość Henry’ego Moore’a, co wywarło ogromny wpływ na jego styl. W 1986 roku przeprowadził się do Wrocławia, a w 1990 roku brał udział w wystawie w Cannden Art Center w Londynie, debiutując indywidualnie rok później w Galerii „Desa” na pl. Kościuszki we Wrocławia. Znany z rzeźb kobiecych – często stylizowanych, częściowo zgeometryzowanych, subtelnie erotycznych, odlewanych głównie z brązu. Działa pod pseudonimem „Stan Wys”.Autorskie rzeźby miejskie we Wrocławiu to:
„Powodzianka” na Moście Uniwersyteckim – upamiętnia działania mieszkańców podczas powodzi tysiąclecia 1997 roku .
„Krzyż Sybiracki” – w kościele oo. Redemptorystów na Biskupinie .
Figura „Murzyna” na budynku przy pl. Solnym .
Rzeźba wetzłana w baseny Wrocławskiego Centrum SPA („Pływaczka”) przy ul. Teatralnej .
Na arenie międzynarodowej – prace prezentowane m.in. w Niemczech, Danii, Szwecji, Belgii, Francji, Włoszech, Turcji, Wielkiej Brytanii; także na statku RMS Queen Mary 2.
Ponad 30 wystaw indywidualnych i kilkadziesiąt zbiorowych .
Uhonorowany m.in. Nagrodą Kulturalną Śląska (2011, Goslar, Niemcy) . W 2009 roku otrzymał Nagrodę Miasta Wrocławia . W 2020 ukazał się katalog jubileuszowy „Kiedy kobieta staje się rzeźbą” – retrospektywa twórczości z okazji 50-lecia pracy artystycznej.
Stanisław Wysocki to wszechstronny artysta, który przeszedł od sportowej kariery do wyrafinowanej twórczości rzeźbiarskiej. Działający od lat 80. XX wieku, zasłynął z brązowych figur kobiecych oraz rzeźb miejskich we Wrocławiu. Jego edukacja i doświadczenie w Berlinie, praktyka u boku Henry’ego Moore’a i wystawy w Europie uczyniły z niego ważnego uczestnika sceny współczesnej rzeźby. Jego prace cieszą się zainteresowaniem na rynku aukcyjnym i w przestrzeni publicznej.
Michał Wysocki urodzony w 1985 roku rzeźbiarz, syn Stanisława Wysockiego. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu w 2009 roku w pracowni prof. Leona Podsiadłego. Tworzy głównie w brązie, łącząc klasyczną rzeźbę figuralną z nowoczesnymi technologiami, takimi jak druk 3D. W jego twórczości dominują motywy postaci ludzkich, zwłaszcza kobiecych, a także projekty pomników i modeli dotykowych dla osób niewidomych. Do jego najważniejszych realizacji należą: pomniki Josepha von Eichendorffa i Heinricha Gopperta we Wrocławiu, pomniki Jana Pawła II oraz rzeźba „Głowa Orfeusza”.
Wielokrotnie wystawiał swoje prace w Polsce i za granicą, m.in. w Warszawie, Wrocławiu i Czechach. W 2025 roku zaprezentował wspólną wystawę z ojcem w BWA Sandomierz. Michał Wysocki jest kontynuatorem rodzinnej tradycji rzeźbiarskiej, którą rozwija w nowoczesny i indywidualny sposób.
Wystawa prezentowana zarówno w Galerii Biura Wystaw Artystycznych oraz w sercu sandomierskiej starówki to spotkanie dwóch światów – klasycznej formy rzeźbiarskiej Stanisława Wysockiego oraz nowoczesnego, dynamicznego języka Michała Wysockiego – prac tworzonych z pomocą druku 3D i narzędzi wirtualnej rzeczywistości – otwierają dialog między pokoleniami i tradycją a współczesnością.
Monumentalne, a zarazem pełne subtelności postaci kobiece autorstwa Stanisława wnoszą w galeryjną i miejską przestrzeń spokój, refleksję i piękno ludzkiego ciała jako symbolu życia, miłości i ciepła. Obok nich, ekspresyjne formy zwierzęce Michała. To nie tylko wystawa rzeźb, lecz również opowieść o rodzinie, twórczym dziedzictwie i wspólnej wrażliwości artystycznej.
Zapraszamy na relację z wernisażu rzeźby Stanisława i Michała Wysockich z Wrocławia
Umieszczenie dzieł w przestrzeni publicznej na Rynku Starego Miasta w Sandomierzu, pozwoliła każdemu – niezależnie od wieku czy doświadczenia ze sztuką – na bezpośredni kontakt z rzeźbą, bez barier. Chcieliśmy, by ta ekspozycja nie tylko zdobiła miasto, ale też poruszała, inspirowała i integrowała – bo sztuka ma moc przemieniania przestrzeni i ludzi. Dlatego wystawa rzeźb Stanisława Wysockiego, prezentowana w plenerze, stała się niepowtarzalnym spotkanie sztuki z przestrzenią publiczną. Postacie kobiece, wykonane z żywicy (a w miejscach ich stalej ekspozycji z brazu), łączą masywną formę z delikatnością i gracją, a jednocześnie przekazują głębokie emocje – ciepło, miłość, nadzieję. Każda z rzeźb to osobny świat, pełen symboliki i refleksji nad pięknem ludzkiego ciała, które staje się tu symbolem życia i kobiecości.
Te monumentalne formy wprowadziły spokój i harmonię do miejskiego krajobrazu, zapraszając przechodniów do zatrzymania się i chwilowego odpoczynku w codziennym pośpiechu. Wysocki poprzez swoje dzieła, nie tylko ozdabia przestrzeń, ale również prowokuje do rozmów, refleksji nad naturą sztuki i miejscem, które ona zajmuje w życiu społecznym.
Wystawa stała się zaproszeniem do bezpośredniego kontaktu z rzeźbą, która wychodzi z galerii i trafia w przestrzeń dostępną dla każdego – niezależnie od wieku czy doświadczenia ze sztuką. Stanowi manifest, że sztuka może być częścią codzienności, może żyć, reagować i inspirować.
Umiejscowienie dzieł w przestrzeni publicznej stworzyło także unikalną okazję do wspólnego przeżywania sztuki, wzmacniając lokalną tożsamość i poczucie wspólnoty. To także przypomnienie, że sztuka nie musi być zamknięta w galerii – może, a nawet powinna, być obecna w codziennym życiu, poruszając, angażując i integrując. Dziękuję bardzo, Panu burmistrzowi Pawłowi Niedźwiedziowi za możliwość zaprezentowania rzeźb Stanisława Wysockiego w przestrzeni Rynku Starego Miasta w Sandomierzu.
Agnieszka Hała
